என் மண்ணிலிருந்து பிறந்த “Save Water Save Earth”

“தண்ணீரைக் காப்போம்; பூமியைக் காப்போம்.”
இது ஒரு வாசகம் மட்டுமல்ல.

என் வாழ்க்கையோடும், என் மண்ணோடும், என் குடும்பத்தின் வேர்களோடும் தொடர்புடைய ஒரு உணர்வு.

நான் கோவையைச் சேர்ந்தவன். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் இயற்கைச் சூழலோடு தொடர்புடைய ஒரு விவசாயக் குடும்பப் பின்னணியில் இருந்து வந்தவன். சிறு வயதிலிருந்தே விவசாயம், மழை, மண், நீர் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று எவ்வளவு நெருக்கமாக தொடர்புடையவை என்பதை வாழ்க்கையின் வழியாகக் கண்டவன்.

அதனால்தான் தண்ணீர் பற்றிய ஒரு குறும்படத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குள் தோன்றியது.

அந்த எண்ணத்தின் விளைவுதான் “Save Water Save Earth”.
இது வெறும் ஒரு short film அல்ல.
என் மண்ணிலிருந்து பிறந்த ஒரு குரல்.

தண்ணீரின் மதிப்பை புத்தகத்தில் படிக்கவில்லை
தண்ணீரின் மதிப்பை நான் முதலில் எந்தப் புத்தகத்திலும் படிக்கவில்லை.

அதை வாழ்க்கையில் பார்த்தேன்.
விவசாயம் மழையை எதிர்பார்க்கிறது.
மழை மண்ணை எதிர்பார்க்கிறது.
மண் நீரைச் சேமிக்கிறது.
அந்த நீர்தான் பயிரை வளர்க்கிறது.
பயிர்தான் மனிதனுக்கு உணவைத் தருகிறது.

இந்தச் சங்கிலியில் ஒரு முக்கியமான இணைப்பு உடைந்தால், அதன் தாக்கம் முழு வாழ்க்கையையும் பாதிக்கும்.

ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்ததால், தண்ணீர் என்பது குழாயைத் திறந்தவுடன் கிடைக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல என்பதை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

அதற்குப் பின்னால் மழை இருக்கிறது.
மண் இருக்கிறது.
விவசாயியின் உழைப்பு இருக்கிறது.
இயற்கையின் சமநிலை இருக்கிறது.

கோவையும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையும்
கோவை என்பது தொழில் வளர்ச்சிக்காக மட்டும் அறியப்படும் நகரம் அல்ல.

அதன் இயற்கைச் சூழலுக்கும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளுக்கும் ஆழமான தொடர்பு உள்ளது.

மலைகள், காடுகள், மழை, ஆறுகள், நீர்நிலைகள், விவசாய நிலங்கள் — இவை அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்த இயற்கைச் சுழற்சியின் பகுதிகள்.

இந்தச் சூழலில் வளர்ந்த எனக்கு தண்ணீரின் பிரச்சினை என்பது தொலைவில் நடக்கும் ஒரு செய்தி அல்ல.

அது நம்முடைய வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய ஒன்று.
மழை குறைந்தால் விவசாயம் பாதிக்கப்படுகிறது.
நீர்நிலைகள் வறண்டால் மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.
நிலத்தடி நீர் குறைந்தால் எதிர்காலம் பாதிக்கப்படுகிறது.

இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது ஒரு கேள்வி என்னுள் தொடர்ந்து எழுந்தது:
“இந்த உண்மையை சினிமா வழியாக மக்களிடம் சொல்ல முடியாதா?”
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலாக உருவானதே Save Water Save Earth.

ஒரு திரைப்படத்தின் விதை
ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்குவதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.

ஒரு கதை.
ஒரு கதாபாத்திரம்.
ஒரு சம்பவம்.
ஒரு கனவு.

ஆனால் Save Water Save Earth உருவானதற்கு பின்னால் இருந்தது ஒரு பொறுப்பு உணர்வு.

தண்ணீரின் பிரச்சினையைப் பற்றி ஒரு நீண்ட உரை பேசுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு காட்சியின் மூலம் மக்களை சிந்திக்க வைக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

ஒரு துளி தண்ணீரின் மதிப்பை பார்வையாளர்கள் உணர வேண்டும்.

அந்தத் துளி அவர்களிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும்:
“நீ என்னை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறாய்?”

உலகின் நீர் நெருக்கடி

இன்று உலகம் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் சவால்களில் நீர் பாதுகாப்பும் ஒன்று.

UN-Water-ன் தகவல்களின்படி, உலகின் பல பகுதிகளில் நீர் பற்றாக்குறை, மாசுபாடு, காலநிலை மாற்றம் மற்றும் நீர்வள மேலாண்மை சிக்கல்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாக உள்ளன.

நீர் பற்றாக்குறை என்பது வெறும் குடிநீர் இல்லாத நிலை மட்டும் அல்ல.

அது விவசாயத்தை பாதிக்கிறது.
உணவு உற்பத்தியை பாதிக்கிறது.
மக்களின் ஆரோக்கியத்தை பாதிக்கிறது.
பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் நேரத்தை பாதிக்கிறது.
சமூகத்தின் பொருளாதாரத்தையும் பாதிக்கிறது.

அதனால் தண்ணீரைப் பாதுகாப்பது சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைக்கான ஒரு தீர்வு மட்டுமல்ல.
அது மனித வாழ்க்கையைப் பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கை.

விவசாயியின் பார்வையில் தண்ணீர்
ஒரு விவசாயிக்கு மழை என்பது வெறும் வானிலை அல்ல.
அது நம்பிக்கை.
மழை வரும்போது நிலம் உயிர் பெறுகிறது.
விதை முளைக்கிறது.
பயிர் வளர்கிறது.

விவசாயியின் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்பு வளர்கிறது.
ஆனால் மழை தவறும்போது அந்த நம்பிக்கையும் பாதிக்கப்படுகிறது.

விவசாயக் குடும்பப் பின்னணியில் இருந்து வந்த எனக்கு இந்த உணர்வு மிகவும் நெருக்கமானது.

அதனால்தான் இந்தப் படம் உருவானபோது, தண்ணீர் பற்றிய ஒரு பிரச்சினையை மட்டும் பேசவில்லை.

தண்ணீரை நம்பி வாழும் கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் பேச வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது.

சினிமா என்ன செய்ய முடியும்?
ஒரு திரைப்படம் ஒரு ஏரியை நிரப்ப முடியாது.
ஒரு வறண்ட நிலத்தில் உடனடியாக மழையை வரவழைக்க முடியாது.

ஒரு விவசாயியின் பிரச்சினையை ஒரு காட்சியால் முழுமையாக தீர்க்க முடியாது.

ஆனால் சினிமாவால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் செய்ய முடியும்.

மனிதனின் சிந்தனையை மாற்ற முடியும்.
ஒருவர் திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வீட்டில் ஒரு குழாயை வீணாகத் திறந்து வைக்காமல் இருக்கலாம்.

ஒரு குடும்பம் மழைநீர் சேகரிப்பைப் பற்றி சிந்திக்கலாம்.
ஒரு பள்ளி மாணவன் தனது நண்பர்களிடம் தண்ணீரின் மதிப்பைப் பேசலாம்.

ஒரு சமூகத்தில் ஒரு சிறிய விழிப்புணர்வு உருவாகலாம்.
அந்தச் சிறிய மாற்றம்தான் ஒரு பெரிய மாற்றத்தின் தொடக்கம்.

ஒரு சிறிய படத்தின் பயணம்
Save Water Save Earth உருவானபோது, இது பல நாடுகளின் பார்வையாளர்களைச் சென்றடையும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஒரு சமூகக் கருத்தைச் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் படம் உருவானது.

ஆனால் பின்னர் இந்தத் திரைப்படம் சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் கவனம் பெற்றது.

New York, Bangladesh Crown, Sri Lanka, Singapore, Indonesia, Switzerland உள்ளிட்ட நாடுகளில் நடைபெற்ற திரைப்பட விழாக்களில் இப்படத்திற்கு விருதுகள் கிடைத்தன.

இந்த அங்கீகாரங்கள் எனக்கு வெறும் விருதுகள் அல்ல.
ஒரு உள்ளூர் மண்ணிலிருந்து எழுந்த ஒரு சுற்றுச்சூழல் செய்தி உலகின் பல பகுதிகளிலும் கவனிக்கப்பட்டதற்கான ஒரு அடையாளமாக நான் அவற்றைப் பார்க்கிறேன்.

ஒரு விவசாயக் குடும்பப் பின்னணியில் இருந்து வந்த ஒருவரின் மனதில் பிறந்த ஒரு எண்ணம், ஒரு குறும்படமாக மாறி, பின்னர் சர்வதேச மேடைகளில் பயணித்தது.
அதுவே இந்தப் படத்தின் மிகப் பெரிய பயணம்.

விருது என்பது முடிவு அல்ல
ஒரு திரைப்படத்திற்கு விருது கிடைப்பது மகிழ்ச்சியான தருணம்.

ஆனால் Save Water Save Earth படத்திற்கு கிடைத்த ஒவ்வொரு அங்கீகாரமும் என்னிடம் இன்னொரு பொறுப்பை உருவாக்குகிறது.

“இந்தச் செய்தியை இன்னும் அதிகமான மக்களிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.”
ஏனெனில் தண்ணீர் பற்றிய பிரச்சினை விருது பெற்ற பிறகு முடிவதில்லை.

அது தொடர்ந்து இருக்கிறது.
நீர் பற்றாக்குறை தொடர்ந்து இருக்கிறது.
நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய தேவை தொடர்ந்து இருக்கிறது.

விவசாயியின் மழை எதிர்பார்ப்பு தொடர்ந்து இருக்கிறது.
எதிர்கால தலைமுறையின் தண்ணீர் தேவை தொடர்ந்து இருக்கிறது.

அதனால் இந்தத் திரைப்படத்தின் பயணமும் தொடர வேண்டும்.

என் மண்ணிலிருந்து உலகத்திற்கு
ஒரு கலைஞனாக நான் நம்புவது:

உண்மையான கதை உள்ளூரிலிருந்து தொடங்கலாம்; ஆனால் அதன் உணர்வு உலகளாவியதாக இருக்கலாம்.
என் கதை கோவையில் தொடங்கியது.
என் நினைவுகளின் பின்னணியில் விவசாயம் இருந்தது.

என் சிந்தனையின் பின்னணியில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை இருந்தது.

என் கேள்வியின் மையத்தில் தண்ணீர் இருந்தது.
அந்தக் கேள்வியை நான் சினிமாவாக மாற்றினேன்.
அந்த சினிமா எல்லைகளைத் தாண்டிப் பயணித்தது.

New York முதல் Sri Lanka வரை, Bangladesh முதல் Singapore வரை, Indonesia முதல் Switzerland வரை பல்வேறு நாடுகளில் கிடைத்த அங்கீகாரங்கள் அந்தப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்தன.

ஆனால் நான் நினைப்பது ஒன்று:
திரைப்படத்தின் உண்மையான வெற்றி ஒரு விருது அல்ல.

ஒரு பார்வையாளர் தண்ணீரை வீணாக்காமல் இருப்பதே அதன் உண்மையான வெற்றி.

நாளை நம்மிடம் கேட்கப்படும் கேள்வி
நமது குழந்தைகள் நாளை நம்மிடம் கேட்கலாம்:

“தண்ணீர் குறைந்து கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தும் நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?”
அப்போது நாம் என்ன பதில் சொல்வோம்?

நான் குறைந்தபட்சம் ஒரு பதிலைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்:
“நான் பார்த்தேன். உணர்ந்தேன். அதை ஒரு திரைப்படமாகச் சொன்னேன்.”
Save Water Save Earth அந்த முயற்சியின் விளைவு.
இது உலகத்தை ஒரே நாளில் மாற்றும் திரைப்படம் என்று நான் கூறவில்லை.

ஆனால் ஒரு மனிதனின் சிந்தனையில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்று நம்புகிறேன்.

அந்த ஒரு மனிதன் இன்னொருவரை மாற்றலாம்.
அந்த மாற்றம் ஒரு குடும்பத்தை மாற்றலாம்.
ஒரு குடும்பம் ஒரு சமூகத்தை மாற்றலாம்.
அந்தச் சமூகங்கள் சேர்ந்து ஒரு நாட்டை மாற்றலாம்.

ஒரு துளி போதும் — மாற்றம் தொடங்க
ஒரு கடலை உருவாக்க ஒரு துளி மட்டும் போதாது.
ஆனால் கடலின் தொடக்கத்தை ஒரு துளியில் நாம் பார்க்க முடியும்.

அதேபோல ஒரு பெரிய சுற்றுச்சூழல் மாற்றம் ஒரே நாளில் நிகழாது.

அது சிறிய செயல்களில் தொடங்கும்.
குழாயை மூடுவதில்.
மழைநீரை சேமிப்பதில்.
நீர்நிலையைப் பாதுகாப்பதில்.
மரங்களை வளர்ப்பதில்.
தண்ணீரை மதிப்பதில்.

அடுத்த தலைமுறைக்கு அதன் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்லிக் கொடுப்பதில்.

ஒவ்வொரு துளியும் முக்கியம்.
ஏனெனில் ஒவ்வொரு துளியின் பின்னாலும் ஒரு உயிர் இருக்கிறது.

இறுதியாக
“Save Water Save Earth” எனக்கு ஒரு குறும்படம் மட்டுமல்ல.
அது என் மண்ணின் நினைவு.
என் விவசாயக் குடும்பத்தின் அனுபவம்.
என் சுற்றுச்சூழல் மீதான அக்கறை.
என் சினிமா மீதான நம்பிக்கை.

ஒரு துளி தண்ணீரின் மதிப்பை உலகிற்கு நினைவூட்ட வேண்டும் என்ற ஒரு சிறிய முயற்சி.

கோவையின் மண்ணிலிருந்து தொடங்கிய அந்தக் குரல் இன்று பல நாடுகளின் திரைப்பட விழாக்களைத் தொட்டிருக்கிறது.

ஆனால் அந்தக் குரல் இன்னும் சொல்ல வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது:
தண்ணீர் நமக்குச் சொந்தமானது அல்ல.

அதை அடுத்த தலைமுறையிடமிருந்து நாம் கடனாகப் பெற்றிருக்கிறோம்.

அந்தக் கடனை நாம் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டிய நேரம் இது.
ஒரு துளியை வீணாக்காமல் இருப்போம்.
ஒரு நீர்நிலையைப் பாதுகாப்போம்.
ஒரு மரத்தை வளர்ப்போம்.

ஒரு குழந்தைக்கு தண்ணீரின் மதிப்பைக் கற்றுக்கொடுப்போம்.

ஒரு சமூகத்தில் மாற்றத்தைத் தொடங்குவோம்.
ஏனெனில்—

ஒவ்வொரு துளியும் உயிர்.
தண்ணீரைக் காப்போம். பூமியைக் காப்போம்.

.    .    .